حاجي ميرزا يحيي امام جمعة خويي ( متولد 1276 قمري ـ متوفي شهريور 1324 شمسي)، عالمي روشن‌بين و سياستمداري هوشمند و وطن‌پرست بود، و در حوادث كشور در عصر خود از آغاز مشروطيت تا پايان حيات خود سهم مؤثري داشت.
وي پسر ميرزا اسدالله امام جمعه ( درگذشتة‌ 1296)، و او پسر حاجي‌آقا حسين امام جمعه ( درگذشتة 1269)، و او پسر ميرزا حسن شيخ‌الاسلام عصر دنبليها، و او پسر ملاعبدالنبي طسوجي ( درگذشتة‌ 1203) بوده است. ملاعبدالنبي، در سالهاي آغاز آبادي خوي به دست دنبليها از طسوج به خوي آمده، و به معلمي احمدخان دنبلي پرداخته است. او پسر علينقي، پسر محمدتقي ، پسر تاري‌ويردي، پسر ملااوجاق‌قلي طسوجي بوده است.
امام جمعه از طرف مادر از قبيلة دنبليها، و خواهرزادة حاجي ميرزا ابراهيم بود.در 1324 قمري از آذربايجان به نمايندگي دورة اول مجلس شوراي ملي برگزيده شد و به تهران آمد. در 1326 در دوره دوم مجلس به عنوان يكي از پنج تن علماي طراز اول شركت كرد. در انتخابات سومين دورة مجلس در 1333 كه موضوع طراز اول منتفي شده بود از تهران انتخاب شد. از آن به بعد مجتهد معتبر پايتخت و از رجال مؤثر در تحولات مملكتي بود.
برادر كوچكترش ميرزا ابوالقاسم امين‌الشرع (متولد 1287 قمري ـ درگذشتة 1309 شمسي) نيز مردي شاعر و دانشمند بود. خاطرات خود را تا سال 1340 قمري با قلمي ساده و روان در كتابي بسيار شيرين و خواندني به نام عمري نوشته است كه قسمتهايي از آن در تأليف حاضر مورد استفاده بوده است.