حاجي ميرزا ابراهيم‌آقا، پسر حاجي حسين آقا از قبيلة دنبلي بود. در 1240 قمري در خوي به دنيا آمد و در 1262 براي تحصيل به نجف رفت و با استفاده از محضر شيخ مرتضي انصاري و ديگر فقهاي بزرگ عصر به درجة اجتهاد رسيد و به خوي بازگشت و به تدريس و تأليف و ارشاد مردم پرداخت.
حاجي، چون از خردسالي به نجف رفته و سالهاي دراز در آنجا زيسته و تحصيل كرده بود، همة‌ كتابهاي خود را به عربي نوشته، از آن جمله: تلخيص المقال في تحقيق احوال الرجال و الدره‌النجفيه در شرح نهج‌البلاغه، و الاربعون حديثا از تأليفات او به چاپ رسيده است.
حاجي در عصر خود، هم رياست مذهبي داشت،  و هم توانگرترين ملاك شهر خوي بود. روستاهاي متعددي در چايپاره مسكن قديمي دنبليها داشت، و خود نيز از راههاي گونه‌گون بر آن ثروت عظيم افزوده و املاك فراواني در نواحي ديگر خريده بود. و چون فرزندي نداشت همة‌ اموال خود را از روستاها و باغها و زمينها و كاروانسراها و آسياها و حمامها و دكانها با خانة مسكوني خود و اثاث آن و كتابهاي كتابخانة خود در سال 1319 قمري وقف كرد و وقفنامه را به تصديق محمدعلي ميرزا وليعهد عصر و علماي خوي رسانيد، و به صورت كتابچه‌اي چاپ كرد.دردناك‌ترين نكته در آن وقفنامه اين است كه هيچ سهمي از آن ثروت عظيم براي كارهاي عمراني و فرهنگي نظير ساختن پل و مدرسه و بيمارستان پيش‌بيني نشده است تا موجب آبادي و پيشرفت شهر و آسايش و بهره‌مندي مردم گردد، و نام نيك واقف را نيز جاودانه سازد.
حاجي، به عنوان بزرگترين ملّاك شهر، در مواردي به نفع مالكين اعمال نفوذ مي‌كرد. مثلاً مقارن با بازگشت مظفرالدين شاه از نخستين سفر اروپا، كه ميان مالكين خوي و دولت بر سر نحوة پرداخت ماليات اختلافي پيش آمده بود، ملّاكين را به خرج خود به استقبال شاه برد، و موجبات تأمين نظر آنان را فراهم آورد. حاجي، در شعبان 1325 در انقلاب مشروطيت، با اينكه ظاهراً مداخله‌اي در اختلافات مجاهدين و مستبدين نداشت، در خانة خود به دست مجاهدان افراطي به همراه آقاضيا خواهرزادة خود ( برادر امام جمعة‌ خويي) كشته شد.