از محققان بزرگ و طراز اول ايران، وی نه تنها افتخار خوي و آذربايجان بلكه افتخار ايران است. اين استاد گرانمايه فرزند ميرزا بزرگ خان، در سال 1302 ه.ش در شهرستان خوي در خانواده اي اصيل به دنيا آمد. تحصيلات ابتدايي و متوسطه را در زادگاه خود به پايان برد بعد راهي تهران شد. در دانشكده ادبيات تهران به تحصيل پرداخت و به دريافت ليسانس و بعد دكتري ادبيات در زبان فارسي دست يافت.

دكتر رياحي پس از فراغت از تحصيل به تدريس ادبيات پرداخت. وی در سمت هاي عضويت هيئت مؤلفان لغتنامه دهخدا ، مدير ملي وزارت فرهنگ سابق ، رايزني فرهنگي ايران در كشور تركيه ، استادي دانشگاه آنكارا ، دبير كلي هيئت امناي كتابخانه هاي عمومي كشور ، استادي دانشگاه تهران ، نيابت رياست فرهنگستان ادب و هنر ايران ، رياست دانشكده هنرهاي دراماتيك ، رياست بنياد شاهنامه فردوسي و مدت كوتاهي نيز وزير آموزش و پرورش بود و درهر يك از مشاغل شايستگي و كفايت خود را در اداره امور به منصه ظهور رسانيد.

از فعاليت هاي مطبوعاتي او سردبيري هفته نامه مهرگان، مديريت مجله كيهان فرهنگي و آموزش و پرورش و سيمرغ را بايد نام برد. او طبع شعر نيز دارد و اشعار زيادي سروده است. وي سراسر عمر خود را به تحقيق در زبان و ادبيات فارسي گذرانيده و علاوه بر مقالات بسياري كه طي 50 سال در مجلات علمي ايران و خارج به قلم او انتشار يافته ، كتاب هاي زير از تأليفات چاپ شده اوست:

داستاني به نام كتاب درسي ، زبان و ادبيات فارسي در قلمرو عثماني ، گلگشت در شعر و انديشه حافظ ، تاريخ خوي، كسايي مروزي، زندگي و انديشه و شعر او، مجموعه مقالات، حاوي 50 مقاله تاريخي و ادبي، سفارت نامه هاي ايران، تاريخ روابط سياسي ايران و عثماني.

علاوه بر تأليفات فوق تعدادي از متون كهن فارسي به تحقيق و تصحيح او به چاپ رسيده كه از جمله آنهاست: مرصاد العباد نجم الدين رازي – مفتاح المعاملات قديمي ترين متن رياضي فارسي– جهان نامه متن قديم جغرافيايي.

عالم آراي نادري در سه مجلد، زندگي و حوادث نادرشاه، نزهه المجالس، مجموعه چهار هزار رباعي، رتبه الحيات خواجه يوسف همداني، بنيانگذار طريقت نقشبنديه، رساله الطيور نجم الدين رازي، چاپ ديوان رشيد ياسمي، احوال و آثار همام تبريزي و بسیاری آثار دیگر(عقلمند،1385، صص 276-275).