استان آذربايجان غربي داراي كوههاي متعدد و با ارتفاع مناسبي مي باشد كه اغلب آنها محل ريزش نزولات جوي در فصول سرد سال و سرچشمه رودخانه هاي استان مي باشد از مهمترين كوههاي استان مي توان به كوه آرارات در مرز مشترك ايران، تركيه وآذربايجان و كوههاي آورين، هراويل،‌ساري - چيچك،‌ساري داش، آلتن بولاغ،‌ قطور،‌هلاله،‌كاني كبوتر، برج سينا و كلاشين، شهيدان و دالامپر در مرز ايران، تركيه و عراق اشاره نمود.

ارتفاعات آذربایجان از نظر قابلیت و نوع استفاده به 4 دسته تقسیم می شوند:

1-کوههای لخت سنگی

که به تخریب و فرسایش شدید با پوشش خاکی کم و یا فاقد پوشش خاکی می باشند . این نوع ارتفاعات به دلایل متعدد از جمله حفاظت حوزه های آبخیز باید مورد کنترل و بهسازی لازم قرار گیرند. وسعت تقریبی آنها در حدود 74300 هکتار است .

2- کوههای مرتفع

مشتمل بر ارتفاعات مرتعی دائم و فصلی و از نظر پوشش خاکی دارای وضعیت متوسط نسبتا عمیق با پوشش گیاهی مناسب است . وسعت تقریبی این اراضی در حدود 1612900 هکتار است

3- کوهستانهای جنگلی طبیعی

عمدتا در منطقه سردشت و قسمتی از پیرانشهر در جهت مرزی ایران و عراق قرار گرفته و یکی از منابع طبیعی ارزشمند اقتصادی و توریستی به حساب می آید . وسعت این کوهستانهای جنگلی در حدود 16500 هکتار است

4- کوهستانهای مارنی گچ و نمک

مواد تشکیل دهنده سنگ مادر آنها مارن های رنگین گچی - نمکی است و به علت قابلیت فرسایش شدید خطری جدی برای اکولوژی محسوب می شود که باید مورد حفاظت و کنترل دقیق قرار گیرد . وسعت تقریبی این نوع ارتفاعات در حدود 66000 هکتار است.

مهمترین قله های ارتفاعات آذربایجان غربی از دره رودخانه ارس تا دره رودخانه گدار قرار دارد که به طول314 کیلومتر و عرض حداقل 25 کیلومتر (در غرب سلماس) و حداکثر 80 کیلومتر(در شمال خوی) و به طور متوسط 50 کیلومتر کشیده شده است و مساحتی معادل 15200 کیلومتر مربع را در بر می گیرد.

حدود 30 قله از طرف فدراسیون کوهنوردی و اسکی مناسب تشخیص داده شده است که اکثر آنها دارای جاذبه های طبیعی مانند چشمه آبشار و غار هستند. مهمترین این قلل عبارتند از:

شیدان3555- سه سو3000- ستاره لوند 2800 - یربهار 2800 - خلیل 3100 - سه کچه 3000 - دالا پر 3380 - بورسینا 3480 - مرگ زیاره 3280 - ماه داغی 2850 - نادر 2000 متر ارتفاع